Cuma , Aralık 6 2019

İkmal

Çanakkale Cephesi’nde yaşanan zorlu muharebelerde ordunun ikmal sorunu önemli bir rol oynamıştır. Ülke içerisindeki kaynakların ordunun gireceği uzun bir savaşı karşılayamaması, ülke içerisinde savaş sanayisinin bulunmaması nedeniyle silahlar, top, uçak gibi motorlu araç ve gereçlerin hepsi dış ülkelerden sağlanmak zorunda kalmıştır. Bu ihtiyaçlar öncelikli olarak Almanya daha sonra ise Avusturya – Macaristan’dan sağlanmaya çalışılmıştır. Çanakkale Cephesi için kadro ihtiyacı ise en önemli ikmal merkezi olan İstanbul’dan karşılanmıştır.

Cephede bir askerin günlük yemek payı, 600 gram un, 250 gram et veya 125 gram kavurma veya konserve et, 86 gram pirinç, 10 gram yağ, 20 gram soğan ve tuzdan oluşturulmuştur. Bu ihtiyacın sağlanamaması halinde miktar azaltılmıştır. Bölgeye gelen erzaklar ilk başta Çanakkale Müstahkem Mevkii ve 9’uncu Tümen Ambarı’na depolanmıştır. 5’inci Ordu Komutanlığı’nın bölgede kurulmasından sonra Çanakkale Müstahkem Mevkiinde olan ikmal görevi orduya verilmiştir. Tedarik edilen ihtiyaçların hepsi Tekâlif-i Harbiye usullerine göre alınmıştır.

Çanakkale Boğaz’ının kapanma tehlikesine karşı Biga bölgesinde ordunun yaklaşık iki aylık yiyecek gereksinimi depolanmıştır. Biga’da depolanan yiyecekler Kilye ve Akbaş ambarlarına taşınmıştır. Savaş koşulları esnasında askerlere çoğunlukla bakliyat pişirilerek götürülmüştür. Her askere günlük 3000 kaloriyi karşılayabilecek yemek verilmeye çalışılmıştır.

Ordunun donatımı için silah araç ve gereçler genel olarak İstanbul ve Çanakkale deniz yoluyla ulaştırılmıştır. Anadolu’da bulunan küçük yapım evlerinden, tezgâhlardan yararlanarak askerin giyim gereksinimleri karşılanmaya çalışılmıştır. Çoğu zaman askerin giyim ihtiyacı karşılanamamış ve hatta askerlerin bazıları yazlık kıyafetle kış aylarını geçirmek zorunda kalmıştır.

5’inci Ordu’nun yakın muharebe silahlarının onarımı oldukça önem teşkil etmiştir. İtilaf kuvvetlerinin elinden alınan silahların ve muharebeler sırasında hasar alan silahlar Bigalı ve Gelibolu’daki silah tamirhanelerinde onarımı yapılmıştır.

Cephedeki birliklerin yakacak ihtiyacı ise Anadolu bölgesinde bulunan Biga Yarımadası ve Kaz dağlarından sağlanmıştır. Akaryakıt ikmali ise Avusturya – Macaristan’dan getirilerek dağıtımı yapılmıştır.

İngiliz ve Fransız birliklerinin Gelibolu Yarımadası’na çıkarma yapmasından sonra bölgede cephene tüketimi çok fazla artınca zor durumda kalınmıştır. Böylelikle Başkomutanlık Vekâleti tarafından cephane tüketiminin sınırlandırılması emri verilmiştir.

KAYNAKÇA

T.C. Genelkurmay Başkanlığı, Birinci Dünya Harbinde Türk Harbi Çanakkale Cephesi, 1-2-3. Ciltlerin Özetlenmiş Hali, Ankara, 1997.

Çanakkale Cephesi’nde yaşanan zorlu muharebelerde ordunun ikmal sorunu önemli bir rol oynamıştır. Ülke içerisindeki kaynakların ordunun gireceği uzun bir savaşı karşılayamaması, ülke içerisinde savaş sanayisinin bulunmaması nedeniyle silahlar, top, uçak gibi motorlu araç ve gereçlerin hepsi dış ülkelerden sağlanmak zorunda kalmıştır. Bu ihtiyaçlar öncelikli olarak Almanya daha sonra ise Avusturya – Macaristan’dan sağlanmaya çalışılmıştır. Çanakkale Cephesi için kadro ihtiyacı ise en önemli ikmal merkezi olan İstanbul’dan karşılanmıştır.

Cephede bir askerin günlük yemek payı, 600 gram un, 250 gram et veya 125 gram kavurma veya konserve et, 86 gram pirinç, 10 gram yağ, 20 gram soğan ve tuzdan oluşturulmuştur. Bu ihtiyacın sağlanamaması halinde miktar azaltılmıştır. Bölgeye gelen erzaklar ilk başta Çanakkale Müstahkem Mevkii ve 9’uncu Tümen Ambarı’na depolanmıştır. 5’inci Ordu Komutanlığı’nın bölgede kurulmasından sonra Çanakkale Müstahkem Mevkiinde olan ikmal görevi orduya verilmiştir. Tedarik edilen ihtiyaçların hepsi Tekâlif-i Harbiye usullerine göre alınmıştır.

Çanakkale Boğaz’ının kapanma tehlikesine karşı Biga bölgesinde ordunun yaklaşık iki aylık yiyecek gereksinimi depolanmıştır. Biga’da depolanan yiyecekler Kilye ve Akbaş ambarlarına taşınmıştır. Savaş koşulları esnasında askerlere çoğunlukla bakliyat pişirilerek götürülmüştür. Her askere günlük 3000 kaloriyi karşılayabilecek yemek verilmeye çalışılmıştır.

Ordunun donatımı için silah araç ve gereçler genel olarak İstanbul ve Çanakkale deniz yoluyla ulaştırılmıştır. Anadolu’da bulunan küçük yapım evlerinden, tezgâhlardan yararlanarak askerin giyim gereksinimleri karşılanmaya çalışılmıştır. Çoğu zaman askerin giyim ihtiyacı karşılanamamış ve hatta askerlerin bazıları yazlık kıyafetle kış aylarını geçirmek zorunda kalmıştır.

5’inci Ordu’nun yakın muharebe silahlarının onarımı oldukça önem teşkil etmiştir. İtilaf kuvvetlerinin elinden alınan silahların ve muharebeler sırasında hasar alan silahlar Bigalı ve Gelibolu’daki silah tamirhanelerinde onarımı yapılmıştır.

Cephedeki birliklerin yakacak ihtiyacı ise Anadolu bölgesinde bulunan Biga Yarımadası ve Kaz dağlarından sağlanmıştır. Akaryakıt ikmali ise Avusturya – Macaristan’dan getirilerek dağıtımı yapılmıştır.

İngiliz ve Fransız birliklerinin Gelibolu Yarımadası’na çıkarma yapmasından sonra bölgede cephene tüketimi çok fazla artınca zor durumda kalınmıştır. Böylelikle Başkomutanlık Vekâleti tarafından cephane tüketiminin sınırlandırılması emri verilmiştir.

KAYNAKÇA

T.C. Genelkurmay Başkanlığı, Birinci Dünya Harbinde Türk Harbi Çanakkale Cephesi, 1-2-3. Ciltlerin Özetlenmiş Hali, Ankara, 1997.

Ayrıca Kontrol Et

GELİBOLU GÜNÜ

25 Nisan 1915 (Bir Anzak Muhabirinden) İki yıl önce bugünün sabah erken saatlerinde asker nakliye …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir